நாகரிகம்

நாகரிகம் என்ற வார்த்தையை நாம் இலகுவாக பயன்படுத்துகிறோம். ஆனால் நாகரிகம் என்றால் என்ன என்று யோசிக்கும்போது, பல குழப்பங்கள் வருகின்றன.

இன்று நாகரிகம் என்பது பெரும்பாலும் மேற்கத்திய நாகரிகத்தை குறிக்கிறது. ஆங்கிலேயர் ஆட்சியில் வாழும் நாம் அவர்களது உடை, அவர்களது பழக்கங்கள், அவர்களது மொழி — இவை நாகரிகத்தின் அடையாளம் என்று நினைக்கிறோம்.

ஆனால் நான் கேட்கிறேன்: யாருடைய நாகரிகம் யாருக்கு நன்மை செய்கிறது?

ஒரு ஆங்கிலேய தோட்ட முதலாளி இலட்சக்கணக்கில் தொழிலாளர்களை சுரண்டுகிறான். அவன் நாகரிகன். ஒரு தமிழ் கூலி தினமும் வேலை செய்கிறான், இரவு வீட்டிற்கு திரும்பி சாப்பிடுகிறான். அவன் நாகரிகன் இல்லை.

இந்த நிர்ணயம் யார் செய்தது?

நாகரிகம் என்பது ஒரு மனிதன் மற்றொரு மனிதனை மனிதனாக பார்க்கும் திறன். அது ஒரு மொழி அல்ல. அது ஒரு உடை அல்ல. அது ஒரு வர்க்கம் அல்ல.

ஆனால் நாம் நாகரிகத்தை வர்க்கமாக பார்க்கிறோம். மேல் நிலையில் இருப்பவன் நாகரிகன். கீழ் நிலையில் இருப்பவன் நாகரிகன் இல்லை.

இந்த பொய்யை நாம் ஏன் நம்புகிறோம்?

ஒருவேளை நம்புவது எளிது. நம்பாமல் இருப்பது — அதாவது உண்மையை பார்ப்பது — கஷ்டமான வேலை. அது துன்பம் கொடுக்கும். அது நம்மை நாமே கேள்வி கேட்க வைக்கும்.

சுயவிமர்சனம் என்பது நாகரிகத்தின் முதல் அடி. ஒரு சமூகம் தன்னை விமர்சிக்கும் திறன் கொண்டிருந்தால், அது உண்மையான நாகரிகம் பெறும் திசையில் இருக்கிறது.

நம்மிடம் அந்த துணிவு இருக்கிறதா?