சிறுகதை பற்றி

சிறுகதை என்பது என்ன? இந்தக் கேள்விக்கு பல விமர்சகர்கள் பல பதில்கள் சொல்லியிருக்கிறார்கள். ஆனால் அந்த பதில்கள் எல்லாம் ஒரு வகையில் தவறானவை — சிறுகதையை ஒரு சட்டகத்தில் அடைக்கிறார்கள்.

சிறுகதை என்பது நீளத்தால் மட்டும் வரையறுக்கப்படுவது அல்ல. ஒரு நாவல் ஆயிரம் பக்கம் இருக்கலாம், அது வாழ்க்கையின் பரப்பை நீந்துகிறது. சிறுகதை பத்து பக்கம் இருக்கலாம், ஆனால் அது வாழ்க்கையின் ஒரு குறிப்பிட்ட கணத்தை — அல்லது குறிப்பிட்ட உண்மையை — மிகுந்த தீவிரத்துடன் பிடித்துக்கொள்கிறது.

ஒரு சிறுகதையில் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அவசியமானது. அது நாவலிலிருந்து வேறுபட்டது. நாவலில் நீங்கள் விரிவடையலாம். சிறுகதையில் நீங்கள் சுருக்கிக்கொள்ள வேண்டும். அந்த சுருக்கம் ஒரு பலவீனம் அல்ல — அதுவே அதன் வலிமை.

நான் சிறுகதை எழுதத் தொடங்கியது மணிக்கொடி இதழில்தான். அந்த காலத்தில் தமிழில் சிறுகதை என்பது ரொமான்டிக் கட்டுக்கதைகளாக இருந்தன. மாவீரர்கள், அரசர்கள், காதல் கதைகள். அவை நன்றாக இருந்தன. ஆனால் அவை நான் வாழ்ந்த உலகை சொல்லவில்லை.

நான் பார்த்த உலகு என்ன? கூலி தொழிலாளர்கள். ரிக்ஷா ஓட்டுபவர்கள். குடிசை வாழ் மனிதர்கள். அவர்களது வலி என்ன? அவர்களது சிரிப்பு என்ன? அவர்களது கனவு என்ன? இவற்றை தமிழ் இலக்கியம் சொல்லவில்லை.

சிறுகதை என்பது இதை சொல்ல வல்லது. ஏனென்றால் சிறுகதை ஒரு சின்ன வாழ்க்கையை, ஒரு நிமிடத்தை, ஒரு முகத்தை பிடித்துக்கொள்கிறது. அந்த ஒரு முகத்தில் உலகம் முழுவதும் இருக்கிறது.

சிறந்த சிறுகதை என்பது கதை முடிந்த பிறகும் தொடரும். வாசகன் புத்தகத்தை மூடி வைத்துவிடுவான். ஆனால் கதை அவனிடம் தங்கியிருக்கும். ஒரு கேள்வியாக. ஒரு படமாக. ஒரு வலியாக.

அது தான் சிறுகதையின் வெற்றி.