தமிழ் மொழி பற்றி

தமிழ் மொழி என்பது ஒரு மகிழ்ச்சி. இது எழுத்தாளனாக நான் தினமும் உணர்வது.

ஆனால் ஒரு கேள்வி இருக்கிறது: தமிழ் மொழி என்பது எந்த தமிழ்? செந்தமிழா? கொடுந்தமிழா? வட்டார தமிழா?

நான் திருநெல்வேலியில் வளர்ந்தேன். அங்கு தமிழ் வேறு விதமாக பேசுகிறார்கள். சென்னையில் வேறு விதமாக பேசுகிறார்கள். மதுரையில் வேறு விதமாக பேசுகிறார்கள்.

இந்த வேறுபாடுகள் தவறா? இல்லை. இவை தமிழின் செழுமை.

ஆனால் இலக்கியத்தில் வட்டார வழக்கை கொண்டு வரும்போது, சிலர் முகம் சுளிக்கிறார்கள். "இது சரியான தமிழ் இல்லை" என்று சொல்கிறார்கள்.

நான் கேட்கிறேன்: ஒரு கூலி தொழிலாளி பேசும் தமிழ், அவனது வாழ்க்கையை சொல்ல தகாத மொழியா? ஒரு தாய் குழந்தையிடம் பேசும் தமிழ், அந்த காதலை வெளிப்படுத்த தகாத மொழியா?

மொழி மக்களுக்காக இருக்கிறது. மக்கள் மொழிக்காக இல்லை.

நான் எழுதும்போது திருநெல்வேலி வழக்கு வருகிறது. இல்லாவிட்டால் அந்த மனிதர்கள் — அந்த குறிப்பிட்ட கிராமத்தின், குறிப்பிட்ட வீட்டின் மனிதர்கள் — என் கதையில் உயிர் பெற மாட்டார்கள்.

தமிழின் சக்தி அதன் பன்முகத்தன்மையில் இருக்கிறது. அதை ஒரு விதியில் கட்டும்போது, அந்த சக்தி அடங்குகிறது.

இலக்கியம் மொழியை விடுதலை செய்ய வேண்டும். அதுவே இலக்கியத்தின் கடமை.