வாழ்வும் எழுத்தும்

என்னிடம் அடிக்கடி கேட்கிறார்கள்: "உங்கள் கதைகள் உண்மையானவையா? உங்கள் வாழ்க்கையிலிருந்து வந்தவையா?"

இந்தக் கேள்விக்கு பதில் சொல்வது கஷ்டம். ஆம் என்றும் சொல்லலாம், இல்லை என்றும் சொல்லலாம்.

ஆம் — ஏனென்றால் நான் பார்த்தது, வாழ்ந்தது, உணர்ந்தது — அவை எல்லாம் என் கதைகளில் இருக்கின்றன. ஒரு எழுத்தாளன் வெற்றிடத்திலிருந்து எழுதுவதில்லை. அவன் தன் வாழ்க்கையிலிருந்தே எழுதுகிறான்.

இல்லை — ஏனென்றால் நான் பார்த்ததை நேரடியாக போடவில்லை. அங்கே ஒரு மாற்றுவினை நடக்கிறது.

நான் ஒரு கூலி தொழிலாளியை பார்க்கிறேன். அவனது முகத்தை பார்க்கிறேன். அவனது கண்களில் ஏதோ இருக்கிறது. அது என்ன என்று அவனே சொல்ல மாட்டான். ஆனால் நான் அந்த 'என்னவோ'வை கொண்டு போய் என் மனதில் ஊற வைக்கிறேன். அது மாறுகிறது. அது ஒரு கதையாக வருகிறது. ஆனால் அந்த கதையில் இருக்கும் மனிதன் அந்த கூலி அல்ல. அவன் என் மனதில் பிறந்த ஒரு மனிதன்.

இது தான் சிருஷ்டி.

வாழ்க்கை மூலப்பொருள். எழுத்து கலை. இரண்டும் சேரும்போது இலக்கியம் பிறக்கிறது.

ஒரு எழுத்தாளன் மற்றவர்களை நேசிக்க வேண்டும். அந்த நேசமில்லாமல் அவர்களை புரிந்துகொள்ள முடியாது. புரிந்துகொள்ளாமல் எழுத முடியாது.

ஆனால் அதே சமயம் ஒரு தூரம் வேண்டும். மிகவும் நெருங்கி இருந்தால் பார்க்க முடியாது. ஒரு சிறிய தூரத்தில் நின்று பார்க்கும்போது தெளிவு வருகிறது.

அந்த தூரம் தான் கலை.