கல்லிக்காட்டு இரகசியம்

கல்லிக்காட்டு கிராமம் என்பது நகரத்திற்கு வெகு தூரத்தில் இல்லை. ஆனாலும் அது ஒரு தனி உலகம். அங்கு மரங்கள் நிறைந்த வீதிகளில் காலையில் பசுக்கள் திரியும். மாலையில் கோயில் மணி அடிக்கும். இரவில் நாய்கள் குலைக்கும்.

அந்த கிராமத்தில் ஒரு பெரிய ரகசியம் இருந்தது. அதை எல்லாரும் அறிந்திருந்தார்கள். ஆனாலும் யாரும் வெளிப்படையாக பேசவில்லை. பேசினால் என்ன ஆகும் என்று தெரியாது. ஊர் சீர்குலைந்துவிடும். குடும்பங்கள் உடைந்துவிடும். அதனால் அனைவரும் மௌனமாக இருந்தார்கள்.

கிராமத்தின் மேட்டுக்குடி குடும்பங்களில் ஒன்று மூத்தவர் வீடு. அவர்களுக்கு நிறைய நிலம் இருந்தது. ஆனாலும் அந்த வீட்டில் சிரிப்பு என்பதே இல்லை. மூத்தவர் மாமா என்று கிராமத்தினர் அழைக்கும் அந்த முதியவர் ஒவ்வொரு காலையும் வீட்டு வாசலில் அமர்ந்திருப்பார். கடந்து போகிறவர்களுக்கு தலை அசைப்பார். அவ்வளவுதான். வாயை திறக்கவே மாட்டார்.

அந்த கிராமத்தில் கணேசன் என்ற இளைஞன் இருந்தான். அவன் கல்வி கற்று நகரத்திலிருந்து திரும்பி வந்திருந்தான். அவனுக்கு ஊரில் நடப்பது எல்லாம் வினோதமாகப் படுகிறது. குறிப்பாக ஒரு விஷயம் — ஊரின் கிணற்றடியில் கஸ்தூரி என்ற பெண் ஒவ்வொரு நாளும் தண்ணீர் எடுக்க வருவாள். ஆனால் அவள் முகத்தில் என்றும் புன்னகை இல்லை. கண்கள் என்றும் குழைந்திருக்கும்.

கணேசன் ஒரு நாள் அவளிடம் பேசினான். "என்ன ஆச்சு? ஏன் இப்படி இருக்கீங்க?" என்று கேட்டான்.

கஸ்தூரி சுற்றிப் பார்த்தாள். யாரும் இல்லை என்று தெரிந்து, மெதுவாக சொன்னாள்: "இந்த ஊரில் ஒரு ரகசியம் இருக்கு. நான் சொல்ல முடியாது. ஆனா நீங்க இருக்கீங்க, சொல்லணும்னு தோணுது."

அவள் சொன்னது கணேசன் மனதில் ஆழமாக பதிந்தது.

அந்த இரகசியம் என்னவென்று தெரிய வேண்டும் என்ற ஆவல் அவனுக்கு அதிகரித்தது. அவன் கிராமத்தில் இருந்த மூத்தவர்களிடம் பேசினான். ஒவ்வொருவரும் ஒரு பக்கம் திரும்பினார்கள்.

கடைசியில் ஊரில் இருந்த ஒரு முதியவர் — எல்லாரும் தாத்தா என்று அழைக்கும் ஒரு வயதான மனிதர் — அவனிடம் பேசினார்.

"கணேசா, நீ நகரத்துல படிச்சுட்டு வந்திருக்க. உனக்கு புரியுமா என்னன்னு தெரியல. ஆனா சொல்றேன்."

"சொல்லுங்க தாத்தா."

"இந்த ஊர்ல கீழ்ஜாதி மக்கள் இந்த கிணத்துல தண்ணீர் எடுக்க இன்னும் அனுமதியில்ல. இது நான் சின்னவனா இருந்தப்போ இருந்து இருக்கு. யாரும் மாத்தல. ஏன்னா மாத்தினா ஊர்ல கலவரம் ஆகும்னு பயம்."

கணேசன் ஒரு கணம் அமைதியாக இருந்தான். "இது தான் ரகசியமா?"

"இல்ல கணேசா. ரகசியம் வேற. கஸ்தூரி கீழ்ஜாதிப் பொண்ணு. ஆனா அவளோட அப்பா யாருன்னு தெரியுமா? மூத்தவர் மாமாவோட மகன்தான். யாரும் சொல்ல மாட்டாங்க. யாரும் ஒத்துக்க மாட்டாங்க. ஆனா எல்லாருக்கும் தெரியும்."

கணேசன் மெதுவாக எழுந்தான். கல்லிக்காட்டின் வீதிகளில் மாலை வெயில் படர்ந்திருந்தது. மரங்களின் நிழல்கள் நீண்டு கிடந்தன. கஸ்தூரி இன்னும் கிணற்றடியில் நின்றிருந்தாள். அவளுக்கு அந்த கிணறு மட்டுமல்ல, இந்த ஊர் முழுவதும் தன்னை மறுக்கிறது என்பது புரிந்தது கணேசனுக்கு.

மூத்தவர் மாமா வீட்டு வாசலில் இன்னும் அமர்ந்திருந்தார். தலை குனிந்திருந்தார்.