பொன்னி

பொன்னி சின்னவளாக இருந்தபோது, எல்லாரும் அவளைப் பார்த்து, "என்ன பொன்னு!" என்று சொல்வார்கள். அவளுடைய சிரிப்பு ஒரு கிளியின் சத்தம் போல் இனிமையாக இருந்தது. அவளது கண்கள் இரண்டும் ஒரு கலைமான் போல் தெளிவாக இருந்தன.

ஆனால் அந்த நாட்கள் கடந்துவிட்டன.

பொன்னிக்கு பதினாறு வயது ஆகும்போது திருமணம் நடந்தது. மணமகன் ஊரிலேயே இருந்தவன். அவனுக்கு நிறைய நிலம் இருந்தது என்று அப்பா சொன்னார். பொன்னி மணமகனை திருமணத்தன்று பார்த்தாள். அவன் நல்ல மனிதனாகத் தெரிந்தான். முதல் சில மாதங்கள் சரியாகவே இருந்தது.

ஆனால் பொன்னி அறியாத ஒரு உண்மை இருந்தது. மணமகனின் தந்தைக்கு கடன் இருந்தது. நிலம் என்று சொன்னது அடமானம் வைக்கப்பட்டிருந்தது. திருமணம் நடந்த ஒரு வருடத்தில் நிலம் போய்விட்டது.

அன்றிலிருந்து வீட்டில் சண்டை தொடங்கியது. மணமகன் குடிக்கத் தொடங்கினான். குடித்துவிட்டு வீடு திரும்புவான். பொன்னியை திட்டுவான். அடிப்பான்.

பொன்னி யாரிடமும் சொல்லவில்லை. சொன்னால் என்ன ஆகும்? அப்பா வயதானவர். அம்மா இல்லை. அண்ணன்கள் சொந்த குடும்பம் பார்க்கிறார்கள். திரும்பி வந்தால் அவர்களுக்கும் சுமையாகிவிடும்.

அவளுக்கு ஒரு குழந்தை பிறந்தது. அந்தக் குழந்தையைப் பார்க்கும்போது மட்டும் பொன்னியின் கண்கள் முன்போல் தெளிந்தன. "உனக்காவது வாழ்க்கை நல்லா இருக்கணும்" என்று தினமும் சொல்வாள்.

ஒரு நாள் காலையில் மணமகன் குடித்துவிட்டு வீடு திரும்பி, சாவி தரமாட்டேன் என்று சண்டை போட்டான். பொன்னி எதிர்த்துப் பேசினாள். அது சம்பவமாயிற்று. கணவன் வெளியே போனான். பொன்னி தனியாக அமர்ந்திருந்தாள்.

மாலையில் குழந்தை அழுதது. பொன்னி எழுந்தாள். சமையலறைக்கு போனாள். தண்ணீர் கொண்டு வந்தாள். குழந்தைக்கு குடிக்க கொடுத்தாள்.

அப்போது அவளுக்கு ஒரு யோசனை வந்தது. ஆனால் அது ஒரு யோசனை மட்டுமல்ல — அது ஒரு அமைதி. அந்த அமைதியை அவள் அனுமதித்தாள்.

இரவில் மணமகன் திரும்பி வந்தான். பொன்னி கிடந்தாள். குழந்தை தரையில் அழுதுகொண்டிருந்தது. பக்கத்து வீட்டினர் ஓடி வந்தார்கள்.

கல்யாணம் ஆகி மூன்று வருடம் ஆகியிருந்தது. பொன்னிக்கு பத்தொன்பது வயது.