சாப்பாடு

சுந்தரம் மூன்று நாட்களாக வேலை தேடிக்கொண்டிருந்தான். கைவசம் காசு இல்லை. வீட்டில் அவனை நம்பி மனைவியும் இரண்டு குழந்தைகளும் இருந்தார்கள்.

காலையில் வீட்டிலிருந்து புறப்பட்டான். மனைவி சொன்னாள்: "வேலை கிடைக்கலன்னா கடன் கேட்டாவது கொண்டா."

"யாரிடம் கேட்பது?" என்று சொல்லிவிட்டு போனான்.

முதல் இடம் ஒரு கட்டட வேலை. "ஆளு வேண்டாம்" என்று சொன்னார்கள்.

இரண்டாவது இடம் ஒரு கடை. "நாளைக்கு வா" என்று சொன்னார்கள்.

மூன்றாவது இடம் ஒரு தொழிற்சாலை. "ஆவணங்கள் கொண்டு வா" என்று சொன்னார்கள்.

மதியம் ஒரு மணி ஆகியிருந்தது. வயிறு கத்தியது. கையில் காசில்லை. ஒரு கடை வழியே போனான். சாப்பாட்டின் வாசனை வந்தது. அவன் நிறுத்தினான். உள்ளே போகவில்லை. போவதற்கு காசு இல்லை என்று தெரியும்.

பக்கத்தில் ஒரு தண்ணீர் குழாய் இருந்தது. தண்ணீர் குடித்தான். கொஞ்சம் நெஞ்சு நிரம்பியது. அல்ல — நிரம்பவில்லை. ஆனால் அல்ப நேரம் வயிறு அமைதியாக இருந்தது.

மாலை நான்கு மணிக்கு ஒரு சிறிய கடைக்காரர் அவனை தொழிலாளியாக எடுக்க தயாரானார். "நாளைக்கு வா" என்று சொன்னார்.

"இன்னைக்கே கொஞ்சம் முன்பணம் கொடுக்க முடியுமா?" என்று சுந்தரம் கேட்டான்.

கடைக்காரர் அவனை நீண்டு பார்த்தார். "ஏன்?"

"வீட்டில் சாப்பாட்டுக்கு இல்ல."

ஒரு கணம் அமைதி. "இதோ பத்து ரூபா. நாளைக்கு வேலை வா."

சுந்தரம் வாங்கினான். தாங்க்ஸ் சொல்லவில்லை. வேண்டும் என்று சொல்லவில்லை. அவன் சொல்லவில்லை என்பது அவமானமா, கண்ணியமா என்று அவனுக்கே தெரியவில்லை.

வீட்டிற்கு திரும்பினான். மனைவி கதவை திறந்தாள். அவன் கையில் அரிசிப் பை இருந்தது.

"வேலை கிடைச்சதா?" என்று கேட்டாள்.

"நாளைக்கு தெரியும்" என்று சொன்னான்.

குழந்தைகள் சாப்பிட்டன. சுந்தரம் சாப்பிட்டான். அன்றிரவு சாப்பாடு இருந்தது.

மறுநாள் காலை வேலை இருக்குமா என்று தெரியவில்லை.