தண்ணீர்

வேல்மலை என்ற கிராமத்தில் மூன்று கிணறுகள் இருந்தன. முதல் கிணறு மேட்டுக்குடியினருக்கு மட்டும். இரண்டாவது கிணறு நடுத்தர குடும்பங்களுக்கு. மூன்றாவது கிணறு — அது கொஞ்சம் தூரத்தில் இருந்தது — அதில் யாரும் கூடாது என்ற வழக்கம் இல்லை. ஆனால் ஒரு வழக்கமற்ற வழக்கு இருந்தது: அந்த கிணற்றுக்கு யாரும் தண்ணீர் கொண்டுவர வேண்டியதில்லை. கீழ்ஜாதியினர் தாங்களே போய் எடுத்துக்கொள்வார்கள்.

முத்துசாமி என்பவன் வேல்மலையில் கூலி வேலை செய்பவன். அவனது மனைவி ஆண்டாள். ஐந்து வயது மகன் கார்த்திக்.

ஒரு கோடைக்காலத்தில் கீழ்ஜாதி கிணறு வற்றிப்போனது. வேறு வழியின்றி ஆண்டாள் இரண்டாவது கிணற்றுக்கு போனாள். ஒரு வாளி தண்ணீர் எடுக்கப் போனாள்.

கிணற்றிலிருந்த இரண்டு பெண்கள் அவளை பார்த்தார்கள்.

"யாரு நீ? இந்த கிணத்துல தண்ணீர் எடுக்கணும்னு யாரு சொன்னா?"

ஆண்டாள் நடுங்கிக்கொண்டு சொன்னாள்: "நம்ம கிணறு வத்துடுச்சு. குழந்தைக்கு தண்ணீர் வேணும்."

"அந்த குழந்தை நம்ம விஷயம் இல்ல. போ."

ஆண்டாள் திரும்பி வந்தாள். வீட்டில் கார்த்திக் அழுதுகொண்டிருந்தான். தாகம் எடுத்தது.

முத்துசாமி மாலையில் வேலை முடிந்து வந்தான். நடந்தது கேட்டான். அவன் கோபப்படவில்லை. அவனுக்கு கோபம் வர வேண்டும் என்பதற்கு வாய்ப்பே இல்லை போல் இருந்தது. இது எத்தனை தடவை நடந்திருக்கும். இனியும் எத்தனை தடவை நடக்கும்.

"கார்த்திக் தண்ணீர் குடிச்சானா?" என்று கேட்டான்.

"ரெண்டு மணி நேரம் அழுத. அப்புறம் தூங்கிட்டான்."

முத்துசாமி வெளியே போனான். ஊர் வழியில் நடந்தான். கோயில் கிணறுக்கு போனான். அங்கு யாரும் இல்லாத நேரம். வாளி போட்டு தண்ணீர் எடுத்தான்.

திரும்பி வருகையில் ஊர் தலைவன் பார்த்தான்.

"என்ன முத்துசாமி? கோயில் கிணத்துல தண்ணீர் எடுத்தியா?"

முத்துசாமி பதில் சொல்லவில்லை.

"நாளைக்கு ஊர்ப்பஞ்சாயத்துல வா."

முத்துசாமி வீடு திரும்பினான். கார்த்திக் விழித்திருந்தான். தண்ணீர் கொடுத்தான். குழந்தை குடித்தது.

அவன் தூங்கவில்லை அந்த இரவு.