வெள்ளைக்காரி

ராமசாமி ஒரு அரசு அலுவலகத்தில் கிளார்க்காக வேலை செய்தான். காலனிய ஆட்சியின் கீழ் இருந்த அந்த நாட்களில் அங்கே வேலை செய்வது ஒரு பெரிய கௌரவம். மற்றவர்கள் அவனை மதித்தார்கள். அவனும் தன்னை மதித்தான்.

ஒரு நாள் அலுவலகத்திற்கு ஒரு ஆங்கிலேய பெண்மணி வந்தாள். மிஸ் ஹோல்ட் என்று பெயர். அவள் ஒரு நிர்வாக அதிகாரியின் மனைவி. ஏதோ ஆவணங்கள் தேவை என்று வந்திருந்தாள்.

ராமசாமிக்கு அவளிடம் பேசும் வாய்ப்பு வந்தது. ஆங்கிலம் நன்றாக தெரிந்தவன் என்பதால் அவனையே அனுப்பினார்கள்.

மிஸ் ஹோல்ட் நல்லவர்போல் நடந்தாள். "தேங்க்யூ" என்று சொன்னாள். அவன் நிமிர்ந்து பார்க்க முடியவில்லை. ஏன் என்று தெரியவில்லை.

திரும்பி வந்தவன் இரண்டு நாள் யோசித்தான். என்ன யோசித்தான்? அவன் சரியாகவே விளக்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. ஒரு வெண்மையான கை. சுத்தமான ஆடை. ஒரு வகையான பிரகாசம். அது என்ன பிரகாசம்? அதிகாரத்தின் பிரகாசம்.

மூன்று நாட்கள் கழித்து அவன் வீட்டிற்கு வந்தான். மனைவி கமலா சமையல் செய்துகொண்டிருந்தாள். கருப்பாக இருந்தாள். சேலை மாசடைந்திருந்தது. கூந்தல் அலங்கோலமாக இருந்தது.

ராமசாமி திடீரென்று கோபப்பட்டான். "சரியா இருக்கல."

கமலா திகைத்தாள். "என்ன சரியா இல்ல?"

"எல்லாமே சரியா இல்ல."

அவள் பதில் சொல்லவில்லை. அடுப்படியில் திரும்பினாள்.

ராமசாமி அன்று தூக்கமில்லாமல் படுத்திருந்தான். தன்னை விட்டு வெளியே போகிறான் ஏதோ என்ற உணர்வு.

ஒரு வெள்ளைக்காரி கொண்டு வந்த ஒரு வெளிச்சம் அவன் வீட்டில் இருளை பார்க்க வைத்தது. ஆனால் அந்த இருள் எங்கிருந்து வந்தது? வெளியிலிருந்தா? உள்ளிலிருந்தா?

ராமசாமிக்கு இப்போதும் தெரியவில்லை.